Σέ λίγες ώρες αλλάζει ο χρόνος και οι σκέψεις μου και τα συναισθηματά μου με κατακλύζουν και αφορουν τήν χώρα μος τήν Ελλάδα.
Μια χώρα που αγάπησα και αγαπάω ακόμα περισότερο τώρα που την κακοποιούν και την μειώνουν.
Εψαχνα να βρώ ένα ποίημα που να εκφράζει όλα αυτά και βρήκα του Νίκου Γκάτσου και το αφιερώνω σε όλους τους συμπολίτες μου και σε όλους τούς Ελλήνες όπου και αν βρίσκονται.
Φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου βρωμιά στην Ομόνοια.
Ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ Ρενώ και Τογιότα
Σε λίγο νυχτώνει στην έρημη πόλη θ' ανάψουν τα φώτα.
Κι άνθρωποι μονάχοι μεσ' την κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα
Πώς τα κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα.
Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι πού πήγες Ελένη.
κρυφές αμαρτίες της άχρωμης μέρας το φως δεν ξεπλένει.
Μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες.
Στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια σαν βδέλλες.
Για ένα δυάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.
Πώς τα κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα.
Πού πήγες αγάπη παράδεισε πρώτε που πήγες ελπίδα.
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες μεγάλους αντάρτες.
να σπάζουνε πύλες, να ρίχνουνε τείχη, ν' αλλάζουν τις στράτες.
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η μέρα λιακάδα.
Πώς τα κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα.
Bravenet Blog 
Blog Community
Get a Free Blog
Manage your Blog