-"Θα καθίσουμε να πιούμε κάτι δροσιστικό πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής"  ρώτησε κάποιος από την παρέα μας και όλοι συμφωνήσαμε

Καθίσαμε στο καφενείο του χωριού , γύρω από ένα τραπέζι και παραγγείλαμε αναψυκτικά και δροσερό νερό

Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , πιάσαμε την συζήτηση για τα πολιτικά , οι συναντήσεις Χριστόφια-Ταλάτ ήταν στην ημερησία διάταξη  της συζήτηση μας και αφού τα εξαντλήσαμε όλα τα θέματα και επικράτησε ολιγόλεπτη  σιωπή ακούστηκε ο Νίκος να λέει

-“Ωραία ξεκουραστήκαμε, δροσιστήκαμε και ωραία συζητήσαμε τώρα τι κάνουμε ?”

-“ Τι πάει να πει τι κάνουμε τώρα “ ακούστηκε η φωνή της Κατερίνας και συνέχισε “ Θα πάμε στην Παναγία των παιδιών”.

Αρχίσαμε όλοι να ρωτάμε για την Παναγία των παιδιών αλλά η Κατερίνα μας είπε ότι θα μας τα εξηγήσει επί τόπου

Σηκωθήκαμε και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και όπως πηγαίναμε χαζεύοντας έξω από τα παράθυρα του αυτοκινήτου  το ξερό τοπίο  ακούστηκε η φωνή της Κατερίνας “ Από εδώ δεξιά στρίψε Κώστα , στον χωματόδρομο , ευθεία “.

Πήραμε ευθεία τον χωματόδρομο όπως είπε η «οδηγός» μας και δεν πέρασε πολλή χρόνος και φάνηκε η εκκλησιά της Παναγίας των παιδιών.

Μια εκκλησιά στην μέση ενός ξερού και έρημου τοπίου , έχοντας ένα δέντρο στο προαύλιο της , και ίσως το μοναδικό δέντρο στην γύρω περιοχή.

Από την εκκλησία στο βάθος του τοπίου υπήρχε ένα στρατόπεδο.

Στο προαύλιο της εκκλησίας υπήρχε εκτός του δέντρου , και μία βρύση που έφερνε δροσερό νερό , για να δροσίζονται οι ταξιδιώτες.

-“Ο θρύλος λέει “ , ακούστηκε η φωνή της Κατερίνας , “ ότι πριν πολλά χρόνια σε αυτή την θέση που βρίσκεται η εκκλησία , υπήρχε μια σπηλιά , μέσα στην οποία είχαν καταφύγει μερικά παιδιά από το διπλανό χωριό γιατί είχαν χαθεί.

Οι γονείς και οι χωριανοί ψάχνανε να τα βρουν αλλά δεν μπορούσαν να τα εντοπίσουν.

Περάσανε ημέρες και μήνες αλλά τα παιδιά άφαντα και αρχίσανε να πιστεύουν ότι εάν δεν τα έχουν φάει τα άγρια ζώα τότε θα έχουν πεθάνει από την πείνα.

 Μετά από πολλούς μήνες τα βρήκανε σώα και αβλαβή και τα ρωτήσανε πως σωθήκανε , που τρώγανε , που βρίσκανε νερό να πιούνε  και αυτά τους απαντήσανε ότι κάθε βράδυ έρχονταν μια Κυρία  και τους έφερνε φαγητό και νερό.

Οι χωρικοί κατάλαβαν ότι ήταν η Παναγία και κτίσανε στο ίδιο σημείο την εκκλησία της Παναγίας των παιδιών αυτή που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Έρχονται εδώ οι μητέρες που τα παιδιά τους έχουν πρόβλημα υγείας και γράφουν παράκληση στην Παναγία να θεραπεύσει τα παιδία τους.

Και έξω στο προαύλιο της εκκλησίας ,πάνω στο δέντρο δένουν κάποιο ρούχο των παιδίων τους σαν τάμα στην Παναγία.

Ελάτε μέσα στην εκκλησία να την δούμε”

Είχαμε συγκεντρωθεί  στην διήγηση της Κατερίνας και μηχανικά ακολουθήσαμε την φωνή της και μπήκαμε μέσα στην εκκλησία

Μικρή εκκλησία αλλά εκείνο που τράβηξε την προσοχή ήταν κείμενα γραμμένα από διάφορες μανάδες , που εξιστορούσαν την προσωπική τους ιστορία/δράμα για τα παιδία τους έχουν πρόβλημα υγείας και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην Παναγία.

Ένιωσα άσχημα  ,άβολα ,αδέξια , στενόχωρα που τόσες μανάδες έχουν τόσα προβλήματα υγείας για τα παιδιά τους (καρδιολογικά ,καρκίνου κ.α)  και από την άλλη η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο , έχει κάνει άλματα , σώζει ζωές , αυξάνει το όριο ηλικίας και δεν είναι διαθέσιμη σε όλους αλλά μόνο για μερικούς.

Με αυτές τις σκέψεις μελαγχολικά μπήκα στο αυτοκίνητο και ακολούθησα τους άλλους στην επιστροφή μας στην Λευκωσία