Στην Κύπρο που βρέθηκα τον μήνα Σεπτέμβριο μου δόθηκε η ευκαιρία να περπατήσω στην "Νεκρή Ζώνη " στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλλας και να φέρω στην  οθόνη  του μυαλού μου τους φίλους μου , που αποχαιρέτησα εκείνο τον ζεστό Ιούλιο του 1974 για να υπερασπιστούν την Κύπρο , και από τότε δεν τούς συνάντησα ποτέ.
Εκείνο το απόγευμα περπάτησα από το ελληνικό φυλάκιο προς την νεκρή ζώνη, με τα κτήρια , τούς σάκους με την άμμο , τις τρύπες στους τοίχους από τις σφαίρες ίδια όπως τότε.
Λες και ο χρόνος είχε σταματήσει
Καθώς βάδιζα νομίζω ότι τούς είδα , ηταν εκεί στις θέσεις τους , να με κοιτούν , να με χαιρετούν και να μου χαμογελάνε σαν τότε που αποχαιρετιζόμαστε και μου επαναλαμβάνανε το ίδιο
"Εαν είναι να διαλέξεις ανάμεσα στο να ζεις γονατισμένος η να πεθαίνεις όρθιος είναι καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος"
Τούς έγνεψα και τούς χαμογέλασα και προσπάθησα να τους αγκαλιάσω , να τους πλησιάσω ,ξαφνικά άκουσα  μια φωνή να μου λέει "Το διαβατήριό σας ".
Είχα φθάσει στην άλλη πλευρά , τον κοίταξα σαν να μην καταλάβαινα τι μου έλεγε και έκανα μεταβολή και πήρα τον δρόμο της επιστροφής, ευχαριστημένος  γιατί μετά από χρόνια είδα τους φίλους μου να είναι εκεί και να έχουν κάνει τη σωστή επιλογή, αυτή που κάνουν πάντα αιώνες τώρα  οι Ελληνες.

There are no comments to this entry.